Delen:

Samen met jobcoach Astrid werkt Esmée aan haar droom

“Ik vond het echt doodeng. Dat kan ik nu wel zeggen, al had ik dat toen nooit willen toegeven. Gelukkig had ik Astrid bij me”. De 27-jarige Esmée vertelt over haar eerste werkdag bij het Heerenveense ziekenhuis Tjongerschans, waarbij ze wordt ondersteund door de jobcoach van Talenter: Astrid van der Linden. Nadat ze een intensieve behandeling onderging om van haar eetstoornis af te komen, is Esmée tegenwoordig aan het werk. En wat haar betreft blijft dat ook zo. “Ik zou het heel erg fijn vinden als ik hier voor langere tijd kan blijven.”

Teamwerk plaatste Esmée als logistiek medewerker op de operatiekamer van het ziekenhuis. Als logistiek medewerker valt zij onder de centrale sterilisatieafdeling. Dit houdt in dat ze alle steriele operatiematerialen, die een arts nodig heeft tijdens een operatie, verzamelt. Het kan gaan om bijvoorbeeld desinfectiemiddelen, verband, een tang of andere voorwerpen. De komende vijf jaar ontvangt Esmée nog een Wajong-uitkering, tenzij het ziekenhuis Esmée aanneemt en ze hier een volledig salaris verdient. De Friezin heeft al een intensief traject afgelegd om van een hardnekkige eetstoornis af te komen.

Extreem eetpatroon

Esmée weet nog wel wanneer haar eetstoornis tot uiting kwam. “Dat was in de tweede of derde klas van de middelbare school. De eetstoornis NAO uitte zich in extreem selectief eten. Dan at ik bijvoorbeeld alleen maar aardappels, of brood. Een week lang. Dan wilde ik alleen maar dat. Dan rekende ik uit: als ik één dag zo veel calorieën eet, eet ik daarna wel twee dagen niet. Op een gegeven moment lukte het daardoor niet meer op school en kwam ik in de Wajong terecht”. Esmée wijt het ontwikkelen van haar stoornis aan onzekerheid over haar lichaam en spanning in haar privéleven. “Selectief eten gaf mij een soort controlegevoel dat ik in mijn leven miste. Op een gegeven moment ging ik ook niet meer uiteten, of lunchen met vriendinnen in de stad. Het gevoel dat ik geen volledige controle had, riep bij mij intense paniek op en dat wilde ik dus voorkomen.”

De drang naar controle

Toen de eetstoornis van Esmée erger werd, stapte ze naar de huisarts die haar verwees naar een behandelcentrum. “In totaal ben ik 15 maanden behandeld, waarvan de laatste maanden 4 volledige dagen per week. Ik volgde bijvoorbeeld gedragstherapie en emotieregulatietherapie, waardoor ik de oorzaak van mijn probleem ontdekte. Zo had ik erg veel moeite met het omgaan met tegenslagen en negatieve spanningen. Ik verwerkte dat door me helemaal op eten te richten, want zo voelde het alsof ik over een gedeelte in mijn leven volledige controle had”. Inmiddels heeft Esmée haar stoornis onder controle, maar blijft ze realistisch. “Ik denk dat ik nooit helemaal genezen ben, maar het beheerst mijn leven niet meer. Zo heb ik bijvoorbeeld geen paniekaanvallen meer als ik uiteten ga.”

Een normale behandeling

Na de behandeling en het behalen van haar diploma als schoonheidsspecialiste lukte het Esmée niet om een baan te vinden. Tjongerschans gaf haar de kans om, onder begeleiding van een jobcoach van Talenter, te komen werken. Toch verliep de start moeizaam. “Ik wilde heel graag werken, had heel lang niet gewerkt en ik wilde alles in een keer goed doen. En ik wilde geen speciale behandeling. Maar het was in het begin gewoon te veel en ik durfde het niet aan te geven. Astrid zag dat en regelde dat ik het aantal gewerkte uren langzaamaan ging opbouwen, in plaats van meteen hele dagen werken”.

Dromen van zelfstandigheid

Hoewel Astrid voorzichtig blijft, is ze toch optimistisch over het proces. “Ik zie Esmée gewoon groeien. Toen ik begon met Esmée dacht ik: als ze de twee proefmaanden volhoudt, dan is het al heel knap”. Verbaasd, maar lachend, hoort Esmée haar jobcoach aan. “Haha, echt waar? Eigenlijk is dat het grootste compliment dat ik kan krijgen. Ik voel me nu wel echt op mijn plek. Als ik dan terugdenk aan mijn eerste dag hier… Voor mij is dat al zo ver weg”. Mijn volgende doel”? Na een paar seconden nadenken, beginnen de ogen van Esmée te stralen voordat ze antwoord geeft. “Ik zou het heel erg fijn vinden als ik hier voor langere tijd zou kunnen blijven. Als er nog opleidingsmogelijkheden zijn, zou ik dat heel erg leuk vinden. Waar ik naartoe wil, is een leuke betaalde baan zonder Wajong-uitkering. Oh, als ik daar aan denk, dan kan ik echt niet wachten!”

Delen:
Top